D E   O O R S P R O N G

Onlangs werd ik benaderd door twee geweldige SSS-meiden, die wij, naast hun sportieve prestaties, vooral ook zijn gaan leren kennen als de drijvende krachten en inspirators van de fantastische “NieuwsflitSSS”, die de aloude SSSwammer al bijna doet vergeten. Ze vroegen me de column in het vervolg in hun Flitsss te laten verschijnen. Een verzoek, wat mij streelt en waar ik geen nee op kan zeggen. Deze trein komt in het leven maar één keer voorbij.  Het voorrecht om in dit digitale boekwerkje te mógen schrijven, vervult mij met trots.

Vandaar dat dit alweer de laatste column wordt, die rechtstreeks op de SSS-site uitkomt.

In het zoeken naar onderwerpen, wordt ik regelmatig door trouwe lezers getipt, als men een leuk (…) voorval meemaakt. Voorbeeld: Iemand laat tijdens een wedstrijd een boer. Roept er een (kennelijke) lezer: “Niet iets voor een column, Waterman ? Boer zoekt volleybal ?”

Kijk lui, zo werkt dat niet natuurlijk. Als het zó gemakkelijk was, ontstond er iedere dag wel een column .

Nee, de tip moet wel zodanig zijn, dat er een verhaaltje van te maken is en dat is , geloof me, soms een kwelling.

Hoewel.  Laatst informeerde iemand bij mij, of ik niet eens wat woorden wilde schrijven over het ontstaan van het volleybal.

Dus daar heb ik me maar eens op gestort.

Ik ben tot de ontdekking gekomen, dat er over heel oude oervormen van volleybal zeer verschillend wordt gedacht en dat de meeste opties eigenlijk niet voor waar kunnen worden aangenomen. Zo wordt soms beweerd, dat Eva die appel aan Adam passte in plaats van aanreikte, maar dat gelooft haast niemand.

Ook de optie, dat het kogelstoten op de 1^e Olympische Spelen iets te maken zou hebben met de volleybalopslag gaat echt te ver. Nergens zijn namelijk afbeeldingen te vinden waar op staat, dat die kogel ook weer wordt teruggespeeld.

Nee, mijn zoektocht naar de oorsprong van het volleybal komt toch vooral uit op de nudistenstranden, zo vanaf de twintiger- en dertiger jaren van de vorige eeuw, iets wat later zou blijken te zijn, de voorloper van het huidige beach-volleybal.

In mijn jeugd verschenen er van die boekjes met veel zwart-wit foto’s van die stranden en in de meeste gevallen stonden daar ontklede mannen en vrouwen op, die zich bezighielden met iets wat  volleybal bleek te heten. Als je al zo’n boekje kon bemachtigen, en ik had een beduimeld exemplaar op de kop getikt, bestudeerde je welhaast dagelijks deze leuke sport. Urenlang zat je dan het boekje van voor naar achter en terug te bestuderen, want je moest en zou doorgronden, hoe deze leuke sportvorm precies in elkaar stak.  En als moeder dan riep: “Jongen, wat zit je toch steeds te lezen? “, dan riep je, toch wel enigszins betrapt: “Een sportboek, moeder !”  En het was ontroerend, als je je ouders op een verjaardagsfeestje dan tegen de visite hoorde zeggen: “Die oudste van ons is altijd met sport bezig. Dat wordt later een echte sportman.”

Waarmee ook direct maar dát talent van uw schrijver is verklaard.

 Later kwamen er op 8 mm-filmpjes ook schokkerig bewegende beelden van deze vrijetijdsbesteding. Het was een fascinerend gezicht. Blote mannen en vrouwen gooiden op een primitieve manier een bal over een gespannen touwtje naar elkaar toe en weer terug en aan het plezier, dat het uitstraalde, móest dat wel een fijne sport zijn. Het was enerzijds grappig om naar te kijken vanwege de typische uitstekende (klemtoon op de 1^e lettergreep) lichaamsdelen van de mannen en vrouwen alle kanten op hotseflotsten en anderzijds was het natuurlijk ook wel opwindend, omdat er nou eenmaal in het dagelijks leven nooit zoveel mooi vlees voor het oog langstrok.

Waren de omstandigheden soms beter dan die van tegenwoordig ?

Je had bijvoorbeeld geen kleedkamers nodig. Een kledingsponsor ? Nooit van gehoord. Opstellingen ?  Weg ermee. Je hoefde geen geld van huis mee voor een SamSam, want die was er niet.  Je nam een slok water als je dorst had. Trouwens, waar zou je je geld moeten laten ? Na het spel geen gezeur met shirtjesruilen. Er waren geen scheidsen en geen telborden, want regels waren er amper en geteld werd er toch niet. Contributie ?  Niet nodig.

Wel vervelend, dat er overal zand tussen kwam, hoor ik u denken. Onderzocht is, dat dat pas hinderlijk werd, als er gróte hoeveelheden zand achterbleven in  de lichaamsholtes. Dus als je, zeg maar, zoveel zand in je bilnaad had, dat je er met gemak 5 zandgebakjes van kon maken, was het tijd om even de zee in te lopen.

Voor de rest alleen maar pret en als het weer een beetje meezat, kreeg je ook nog gratis een mooi kleurtje. Daar hoef je in een, laten we zeggen, Oosterboshal niet om te komen. Als je daar al een kleurtje krijgt is het van de kou.

Vrienden, ons volleybal anno nu lijkt alleen in de verste verte nog een beetje op die tijd.

En misschien moeten we er ook niet meer naar terugverlangen.

Probeer je eigen team maar eens voor te stellen terwijl ze een wedstrijd spelen in hun blote kont. Als je op dit moment een glimlach kan onderdrukken, ben je een echte stoere.

Het zou vaak “geen gezicht” zijn, vrees ik. Al denk ik anderzijds wel, dat bijvoorbeeld de wedstrijden van de dames aanzienlijk meer publiek zouden trekken in die “outfit”. En dat het publiek dan voornamelijk zou bestaan uit de wat oudere “sportliefhebber” van de andere kunne. En onder die kijkers ook soms uw stukjesschrijver, bekent hij hierbij.

Hier wil ik het maar bij laten, beste mensen. Misschien tot slot nog een suggestie om voor een komend SSS-feest het thema te laten zijn “Back to ParadiSSSe” of zoiets. Hoeft aan kleding niet veel te kosten…………

Waterman.